เนื่องด้วยมือถือ n70 ของกระผมได้ลิ้มรสชาติ ก๋วยเตี๋ยวไก่ ไป 1 ชามเต็มๆ และด้วยความร้อนลนจึงได้รีบนำไปให้ร้านมือถือที่อยู่ใกล้ที่สุดล้างโดยลืมคิดไปว่าแกะเครื่องแล้วประกันหาย เจ้าของร้านก็เยี่ยมมาก ไม่เตือนซะคำ -_-"

ผลออกมา เครื่องใช้โทรได้ตามปกติ แต่ดันมองไม่เห็น mmc

วันนั้นได้ทิ้งไว้ให้ร้านนี้ซ่อม 1 วัน จนค่ำอีกวันตอนบ่ายโทรไปถามเจ้าของร้านบอกช่างกำลังดูอยู่ พอค่ำไปเอาเครื่อง เจ้าของร้านบอกช่างไม่ว่าง -*- ให้ลองเอาไปซ่อมอีกร้านตรงแถวดาวดึงส์ (ร้านแรกนี้ทำสติ๊กเกอร์ติดหน้าจอขาดอีกตะหาก)

พอไปถึงร้านที่ร้านแรกแนะนำมา ต้องไปรอสองชม.เพื่อคำตอบว่า ซ่อมไม่ได้ ต้องทิ้งไว้วันนึง วันนึงของร้านนี้กินเวลาของข้าพเจ้าไปเกือบ 1 อาทิตย์ แล้วตามมาด้วยคำตอบว่า ซ่อมไม่ได้ + รอยบุบบนกรอบแท้ n70

อ้อ ร้านนี้ทำให้ได้รู้ว่า ตัวอ่าน mmc มันไม่ได้เสีย มันเสียที่แผงวงจรบนบอร์ด เพราะช่างได้ลองเปลี่ยนตัวอ่านแล้วมันไม่หาย ก่อนกลับเลยลองแย้ปๆช่างดูว่า แล้วเปลี่ยนตัวอ่าน mmc ผมคืนยัง ช่างบอก เปลี่ยนคืนให้แล้ว แต่ไอ้แผงวงจรเค้าทำไม่ไหว

ต่อมาจึงสังวรได้ว่า ควรเอาเครื่องไปเข้าศูนย์แล้วจริงๆ ยอมเสียค่าซ่อมแพงหน่อยดีกว่า แต่.. ศูนย์โนเกียที่นครสวรรค์นั้น เดิมชื่อร้าน คิงคอง แล้วจึงมาเปลี่ยนเป็นอะไรอีกสองสามอย่างแล้ววันนึงมันก็กลายเป็นศูนย์โนเกีย ซึ่งร้านคิงคองนี้ขึ้นชื่อมากเรื่องการ"โม" เครื่องลูกค้า ว่ากันว่าใครเอาเครื่องไปซ่อม กลับมาเสร็จทุกราย เพื่อนสนิทผมก็เคยมีประสพการณ์ตรง มันเคยไปซื้อเครื่อง n70 ที่ร้านนี้ซึ่งปกติมันต้องแถม mmc 64mb มาให้ด้วย แต่..พอกลับมาถึงบ้านปรากฎว่า ว่างเปล่า.. เพื่อนจึงกลับไปถามที่ร้าน ซึ่งแน่นอน มันไม่ยอมรับ บอกแต่ว่าให้มาแล้ว จนเพื่อนต้องต่อรองกับมันว่าจะเพิ่มเงินแล้วเปลี่ยนเป็น 256mb แทนละกัน มันเลยยอม

กลับมาเข้าเรื่องตัวเองต่อ--> เมื่อคิดได้ว่าไอ้ศูนย์ที่รู้จักมันดันเป็นซะอย่างนี้ เลยไปที่ร้านที่ซื้อเครื่องมาซึ่งอยู่ชั้นใต้ดินบิ๊กซี อารมณ์ตอนนั้นประมาณว่า พาตรูไปศูนย์ซ่อมหน่อยเหอะ เจ้าของร้านก็ใจดี พาเดินไปสามสี่ล้อคแล้วเอามือถือส่งให้ร้านชื่อ "ซิมเบี้ยน โมบาย" -_-"

เอาฟะ เลยตามเลย ลองซ่อมมันร้านนี้ดูอีกซะร้านก็ได้

เจ้าของร้านบอกให้ทิ้งเครื่องไว้ลองดูวันนึง

ต่อจากนี้จะเข้าประเด็นสำคัญ

จุดนี้ ผมได้แกะเอา mmc ผมออกมาจากเครื่องแล้วบอกเจ้าของร้านไปว่า "พี่ ผมเอา mmc กลับไปนะ" เจ้าของร้านก็โอเค แล้วแกะเครื่องมาดูหน่อยนึงพร้อมบอกว่าไอ้ร้านเก่าเนี่ย มันทำไม่ค่อยดีนะ มันทำอะไรซะอย่างจนทองเหลืองตัวนี้มันเอียง

พอค่ำอีกวันหนึ่ง ผมไปรับเครื่อง คำตอบเช่นเดิม ซ่อมไม่ได้ ต้องรอดู 1 อาทิตย์จะมีอะไหล่ส่งมารวมๆกับของร้านอื่น แต่ไม่รู้ว่าจะมีอะไหล่ตัวนี้หรือเปล่าผมเลยเอาเครื่องกลับมาก่อน โดยเช็คเพียงว่าเครื่องเปิดได้ พอกลับมาถึงบ้าน เลยลองเอา mmc จะมาใส่ดู เผื่อฟลุคใช้ได้ ปรากฎว่า อย่าว่าแต่จะใช้ได้ไม่ได้เลย ตอนนี้มันยัด mmc เข้าเครื่องไม่ได้ด้วยซ้ำ

เซ็งหนัก..อยากไปโวยที่ร้านมันมาก แต่ด้วยความที่ว่าช่วงนี้ชีวิตวุ่นมากๆ + ความขี้เกียจ + ความเอื่อยเฉื่อย เลยกะว่าจะไว้ไปทีเดียวอีกอาทิตย์นึงเพราะถึงยังไงมันก็ใช้ mmc ไม่ได้อยู่แล้ว

จนกลางๆอาทิตย์ได้โทรปรึกษาอา อาผมกับแฟนพึ่งเปิดร้านขายมือถืออยู่ที่ กท. อาบอกให้เอาเครื่องไปทำที่นู่นเลยดีกว่า เค้าฝากช่างที่รู้จักทำได้

พอถึงวันศุกร์ผมเลยฝากย่าเอามือถือไปให้อาเอาไปซ่อม

ณ วันนี้..วันจันทร์ โทรคุยกับอาได้ความว่า เครื่องโดนโมยับ อะไหล่ข้างในหายไปเพียบ แต่ช่างทางนู้นได้เอาของที่พอจะหาได้ใส่ๆคืนให้แล้ว ขาดแค่สองตัวที่หาไม่ได้คือ ตัวอ่าน mmc (ตัวนี้ไม่แน่ใจจำไม่ค่อยได้ว่าใช่รึเปล่า) กับอีกตัวคือ ตัวล้อค mmc

ช่างที่กท.ได้พูดไว้ว่า "เออ มันเก่งจริงๆ เอาออกไปขนาดนี้ ยังทำให้เครื่องยังใช้ได้ได้อีก"

พอรู้ข่าว ผมเลยรีบไปบิ๊กซี กะจังหวะที่มีลูกค้าเข้าไปคุยกับร้านมัน บอกว่า แกะตัวอ่าน mmc ผมไปหรอ

เจ้าของร้านบอกว่า "ไม่ได้แกะนะน้อง วันนั้นซ่อมไม่ได้เลยไมได้แกะอะไรไปเลย"

เจ้าของร้านเลยโทรหาช่างให้ ช่างพูดว่า "ไม่ได้เอาอะไรออกไปนะน้อง วันนั้นพี่ยังเสียบ mmc เข้าได้อยู่เลย" <---- แปลว่า ณ จุดที่เครื่องอยู่ร้าน มันยังใส่ได้ดีอยู่ถูกไหม

พอบอกช่างว่า เนี่ย ช่างที่กท.เค้าบอกว่าพี่โมเครือ่งผม ช่างบอกกลับมาว่า "อ๋อ พี่ต่อสายตรงไว้น่ะ" แล้วพูดอะไรเกี่ยวกับวงจรอีก จนทำให้ผมมึน

พอวางสายไป เลยคุยกับเจ้าของร้านอีก "พี่ๆ ตอนพี่แกะเครือ่งดูไม่มีอะไรหายไปใช่ป่าวครับ" คำตอบที่ได้คือ "ไม่มีนะน้อง มีแต่การ์ด mmc ที่น้องเอาออกไป กับ ตัวทองเหลืองวันนั้นที่พี่ชี้ให้ดูมันเอียง"

สรุป ทำอะไรมันไมได้ มันไม่ยอมรับ

ด้วยความแค้นใจ เลยเดินไปคุยกับร้านที่ซื้อเครื่องมา เพื่อกระจายข่าวซะหนึ่งร้านก่อนกลับ

พอกลับถึงบ้าน ได้มานั่งทบทวนเรื่องที่มันพูด เริ่มบรรลุ

เอ่อ..คุณต่อสายตรงเพื่อ? ในเมื่อเครื่องผมใช้ได้ปกติอยู่แล้วแค่ไม่อ่าน mmc

แล้วไปคิดถึงประโยคของช่างที่กท.ว่าไว้

"เออ มันเก่งจริงๆ เอาออกไปขนาดนี้ ยังทำให้เครื่องยังใช้ได้ได้อีก"

เมื่อนำมาบวกเข้ากับประโยคของช่างที่ร้านซิมเบี้ยนโมบาย

"อ๋อ พี่ต่อสายตรงไว้น่ะ"

บรรลุครับ...

ถ้าไมได้ถอดอะไรไปทำไมต้องต่อสายตรง?

ก่อนเอาเครือ่งไปทิ้งไว้เครื่องยังยัด mmc เข้าไปได้แต่พอเอากลับมายัดไม่ลง

จากคำพูดเจ้าของร้านว่า คืนแรกที่เอาเครื่องไปทิ้งไว้แกะออกมาดูไม่มีอะไรหาย

กลับมาจากร้านนั้นเครื่องอยู่ที่ผมตลอดจนวันศุกร์ฝากย่าไปให้อาที่กท.เอาไปให้ช่างแกะดูแล้วช่างที่นู่นบอกอะไหล่หายเพียบ

ณ จุดนี้ ผู้ต้องสงสัยมี 5 ราย

1. ร้านซิมเบี้ยนโมบาย

2.ตัวข้าพเจ้าเอง

3.ย่าข้าพเจ้า

4.อาข้าพเจ้า

5.ช่างที่กท.

ครอบครัวผมค่อนข้างสนิทกันมาก อาคนนี้ก็ไม่ใช่แค่อาแต่ในนามแล้วตัวไม่ค่อยสนิทกันซะที่ไหน ดังนั้นอากับย่า ตัดทิ้งได้เลย

ช่างที่กท....ถ้าเป็นคนเอาไปเองจะทะลึ่งบอกทำไมว่าอะไหล่มันหายไป แล้วยังเอาเครื่องมาแบะให้อาผมดูอีกตะหากว่านี่ๆๆไอ้ตรงนี้มันหายไป

หรือจะเป็นสองร้านแรก...ผมพลาดอะไรไปรึเปล่า

ร้านซิมเบี้ยนก็บอกไม่ได้แกะไปๆ

หรือมันจะระเหยไปเองตอนที่ผมใช้อยู่กันนะ..

วันนี้ได้ไปเที่ยว D&D (เทคอ่ะแหละ) เป็นครั้งแรกในรอบ...กี่เดือนจำไม่ได้ละ ชีวิตไม่เคยได้ไปอะไรพวกนี้มานานมาก สามทุ่มกว่าเพื่อนโทรมาชวน กว่าจะเตรียมตัวกันเสร็จไปถึงก้อ 5 ทุ่ม โต๊ะเต็มคับท่าน จ่ายค่าบัตรก่อนเข้าแล้วด้วยคนละ 120 จะออกแล้วไปที่อื่นแทนก้อนะ..หลายตังอยู่ เดินวนๆหาโต๊ะกันสองรอบ...โอ้ย คนโครตแน่น อย่าว่าแต่โต๊ะเลย ที่เดินยังแทบจะไม่มี แล้วตูจะไปนั่งรูไหนดีฟะเนี่ย..เริ่มเครียด...แล้วก้อเริ่มระลึกชาติได้ว่า เคยมีคนเล่าให้ฟังว่าจ่ายตังให้เด็กเสิร์ฟ 100 นึง ไม่ว่าจะแน่นขนาดไหน เด็กมันก้อจะหาที่นั่งให้เราได้ เลยเรียกเด็กมา "น้องๆ หาโต๊ะให้พี่หน่อยสิ" ว่าแล้วก้อเอาแบ๊งค์ 100 ยัดใส่มือ.... "แป๊ปนะพี่" ว่าแล้วเด็กเสิร์ฟก้อเดินหายไปพักนึงแล้วก้อยกโต๊ะลงมาให้ไปวางแถวๆตรงที่ว่างๆ คนมองกันตรึม ประมาณว่า โอ้ ไอ้นี่ vip แน่ๆ เด็กเสิร์ฟยกโต๊ะมาบริการขนาดนี้.. ยืดคับยืด ^^ ในที่สุดวันนี้ก้อได้เจอกับตัว คำที่ว่า "เงินซื้อได้ทุกอย่าง" ได้ยินมาก้อนาน พึ่งจะได้ประจักษ์กับตาก้อวันนี้

ที่นั่งที่ได้มาก้อริงค์ไซด์เลยคับ หน้าเวทีสุดๆ แดนเซอร์ออกมาที เงยหน้าไปทีนี่โอ้ว..เห็นไปถึงไหนต่อไหน (อิจฉาล่ะซี่...) ถ่ายรูปมาด้วยแหละ แต่ไม่ค่อยชัด กล้องมันห่วย - -" อย่างว่าแค่ idea 801 รู้งี้ซื้อ nokia ซะก้อดีและเชียว > <

กรุณาอย่าคิดว่าเป็นโชวลูกทุ่ง นครสวรรค์มันไม่ได้ห่างไกลความเจริญอะไรขนาดนั้น มันเป็นโชวต่างๆ มีร้องเพลง มีเต้นแด๊นซ์ มีตลกนิดๆ อะไรประมาณนั้น เสียดายไม่กล้าถ่ายรูปนักร้องคนนึงมาลง นักร้องท่านนี้ร้องอยู่ที่นี่มาตั้งแต่ผมเคยเข้าไปครั้งแรกก้อเห็นเค้าแล้ว (ประมาณ 5 ปีที่แล้วได้) เรียกว่ามาทีไรก้อเจอ เค้าจะชอบร้องเพลงผู้หญิงซึ้งๆเป็นการเปิดตัว พอจบแล้วพี่แกจะต่อด้วยเพลงประมาณ อัสนีวสันต์ ไม่ก้อโลโซ ด้วยน้ำเสียงสุดห้าว.... ถูกแล้วคับ พี่แกเป็นกระเทย -"- ใครที่หลงเข้าไปครั้งแรกนี่รับรองได้ว่าพอเห็นเจ๊แกขึ้นเวทีมานี่แทบจะวิ่งไปเกาะขอบเวทีดูเลย (ยอมรับว่าผมก้อเป็นหนึ่งในนั้น - -") หุ่นเจ๊แก... ตู้มมม มั่กๆ สาวคนไหนเห็นเป็นต้องอิจฉา ว่าจะถ่ายรูปมาลง blog ก้อนะ...เสียวกดถ่ายแล้วเจ๊แกหันมาเห็นเดี๋ยวเจ๊แกเดินมาที่โต๊ะแล้วจะโดนเจ๊แกยิงมุขให้ได้อับอายขายขี้หน้าประชาชีเอา ถ้าได้ไปใหม่จะพยายามทำใจกล้า ถ่ายมาลง blog ให้ได้ (เพื่อชินซังเลยนะเนี่ย เห็นบ่นหื่นๆ อยากดูๆ)

ชัดจริงๆกล้องตู -"-

คนที่หันหลังนั่นน่าร้ากกก > < เห็นอะไรแว้ปๆอีกตะหาก (หัวเหม่งข้างๆนั่นเพื่อนผมเอง)

นั่งๆดูแดนเซอร์กะสาวโต๊ะข้างๆเพลินอยู่ๆก้อมีขวดลอยเฉี่ยวหัวไป -"- พระเจ้า คนตีกัน พึ่งเคยเข้าไปเที่ยวแล้วเจอแบบนี้เป็นครั้งแรกก็เอาซะระยะเผาขนเลย สงสัยอย่างเดียว ไอ้โต๊ะที่ทะเลาะกันมันก้อไม่ได้อยู่ติดอะไรกะเราเท่าไหร่นัก ห่างไปตั้งสองสามโต๊ะ ไอ้คนปาขวดมันปายังไงให้เฉี่ยวหัวตูได้ฟะ -"- แล้วไอ้เราก้อดันเป็นพวกตกใจแล้วชอบนิ่ง.. นิ่งสนิท คนอื่นวิ่งหนีกันวุ่นวาย ตูนั่งเฉ้ยยย ดีมันไม่ลามมาต่อยตูไปด้วยละซวยเลย

ซากอารยธรรมหลังจากการตีกัน

ตอนมันตีกันเสร็จรู้สึกตัวเลย สงสัยเราจะทำบุญมาดี ไม่โดนสะเก็ดอะไรเลยซะแอะ ว่าแล้วก้อเอามือเท้าเก้าอี้ที่นั่ง.. จ๊ากกก เศษแก้วมันมาจากไหนฟะ ฝังเข้าไปในมือเลย พอดึงออกเลือดก้อไหลออกมาเหมือนรู้หน้าที่ > <

กลับถึงบ้านด้วยความมึน มึนมาก ปวดมือปวดขาปวดหัว อยากจะนอน (เหมือนจะกินไปเยอะ แต่จริงๆ....3 แก้ว) คออ่อนโครตเลยตู สาวๆท่านใดหลงมาอ่าน อย่าลืมมามอมเหล้าผมล่ะ ยินดีเสมอ ^^

มึนๆเมาๆแล้วสมองแล่นดีแหะ เขียนได้ยาวดี ดีที่มีเพื่อนขับรถมาส่งบ้าน ถ้าขับเองสงสัยได้สมองไหลแทนแหงมๆ

ในที่สุด...วันนี้ก้อได้ไปดู batman สมใจอยาก ว่าจะไป จะ จะ จะ อยู่นั่นแหละ กว่าจะได้ไปจริงๆหนังก้อเกือบจะออกอยู่ละ โรงหนังแถวนี้ ถ้าไม่ใช่ major แทบจะเรียกได้ว่าโรงหนังผีสิง ไป major โอ้..ซื้อตั๋วไม่ทันไม่มีที่นั่งอีกแล้ว พอไปโรงอื่น กำลังจะซื้อตัว คนขายพูดขึ้นมา "น้อง วันนี้หนังไม่ฉายนะ คนดูมีสามคนเอง " ทำไมคนเราถึงได้ยึดติดกับค่านิยมนักก้อไม่รู้ บัตรที่ major 100 บาท แต่ที่โรงอื่น 49 บาท คุณภาพก้อไม่ต่างกันเท่าไหร่(อาจต่างเรื่องระบบเสียงบ้าง แต่ผมฝังไม่ออกหรอก) หนำซ้ำแอร์ยังโครตเย็นฉ่ำกว่าที่ major อีก กำไรกว่าเห็นๆ (ถึงออกมาจะรีบวิ่งเข้าห้องน้ำแทบไม่ทันก้อเหอะ) จะติดก้อตรงคุณภาพคนดูนี่แหละ อย่างว่า ค่าบัตรถูก คนดูก้อเลยเป็นพวกขาดมารยาทเยอะไปหน่อย วันนี้ก้อเจอพ่อแม่รักลูกพาลูกแสนจะน่ารักเข้าชมแบทแมนอีกแล้วเข้าใจว่าลูกกำลังอยู่ในวัยอยากรู้อยากเห็น เข้าใจว่ารักลูก อยากให้ลูกมาสนุกแต่ไม่เข้าใจว่าทำไมไม่รู้จักมารยาทสังคมบ้าง ดูแบทแมนไปมีเสียงเด็กผีกระตุ้นอารมณ์หนังตลอดทั้งเรื่องโครตจะมีความสุข กะว่าหนังจบไฟสว่างจะหันไปดูหน้าพ่อแม่มันซะหน่อย พอหนังจบไฟสว่างรีบหันไปอย่างไว ทำไมมันไม่มีเด็กซะคนฟะ แล้วตะกี้มันเสียงตัวอะไร โอ้ว....เด็กผีจริงๆด้วย

คำคมจากแบทแมน "ทำไมคนเราถึงล้ม ----> เพื่อจะได้เรียนรู้ที่จะลุก"

ปล. ว่าจะใช้มือถือถ่ายรูปเกี่ยวกับเรื่องใน blog มาลง แต่วันนี้คิดๆดู ถ้าถ่ายไปอาจไม่ได้กลับมาเขียน blog ก้อเป็นได้... คราวหน้าละกันนะ